Contract- of peutertaal?

Door Olet Meurs

Woedeaanvallen. Huilbuien. Het overkomt me als ik gedwongen word me erdoorheen te worstelen. Helaas lukt het niet altijd me afzijdig te houden van ingewikkelde contracten. Zeker niet nu ik een huis koop.


Zodra ik artikelen, leden en bepalingen zie, haak ik af. Neem een pensioenovereenkomst, ik kom en wil er niet doorheen. Ik weet dat het belangrijk is voor later (en later komt steeds dichterbij), maar steek toch liever mijn kop in de vertrouwde zandbak. Dat kan alleen niet altijd. Soms zijn er contracten waar je toch echt aandacht aan moet geven. Neem een koopovereenkomst. Ik heb geprobeerd die door te spitten. Dat vond ik een vereiste voordat ik mijn handtekening eronder zette. Voordat ik eigenaar werd van een heus grotemensenhuis.

U zegt?

Het was ploeteren. Om duizelig van te worden! Mijn aandacht verslapte keer op keer. Wat wil je met zinnen als (ik citeer): ‘Verkoper wijst koper erop dat het koper (erfpachter) op grond van artikel 14 lid 1 van de Algemene bepalingen voor voortdurende erfpacht 2000 Amsterdam zonder toestemming van het College van Burgemeester en Wethouders niet is toegestaan het recht op levering te verkopen op straffe van een door het College van Burgemeester en Wethouders met inachtneming van artikel 28 van de Algemene Bepalingen te bepalen boete.’ Bent u er nog? Het lijkt potverdorie wel alsof ze het erom doen. Hoe meer verwijzingen, ambtelijk taalgebruik en ellenlange zinnen, hoe beter. Terwijl ik steeds meer zin krijg om het papier in stukjes te scheuren en die hele koop te laten zitten.

Waarom?!

Is deze manier van schrijven een gewoonte geworden, of brengt het een bepaalde status met zich mee? Eenvoudiger taalgebruik is toch veel concreter en helderder? Dan snapt het brede publiek ook wat er staat. Dan weet ik waar ik mijn handtekening onder zet. Het was Albert Einstein die zei: ‘Als je het niet eenvoudig kan uitleggen, snap je het zelf niet’. Halleluja, wat een geruststelling. Ik ben niet de enige die kampt met stress, de auteur kan er zelf ook geen chocola meer van maken.

Contracttaal

Een tweejarige als voorbeeld

Nee, dan mijn dochter van twee. Die weet de essentie te raken. Haar zinnen bestaan uit twee, hooguit drie woorden. En de woorden die ze zegt, kort ze af. Met ‘giffe vallen’ bedoelt ze ‘de giraffe is gevallen’ en ‘meer zijntjes maken’ betekent ‘mag ik meer rozijntjes, allerliefste mama?’. Het is soms wat cryptisch, maar het bevalt me wel. In ieder geval is het een stuk klantvriendelijker dan de zinnen vol jargon, die na drie keer lezen nog niet zijn aangekomen. Misschien moet ik de doelgroepen eens met elkaar in contact brengen. Werkoverlegje in de zandbak. Ik wil ook best een goed doch dwingend advies geven: lieve contractschrijvers, neem toch plaats op de stoel van de lezer!

© Taalcentrum-VU   /  Algemene voorwaarden: Trainingen - Vertalingen   /  Sitemap   /  Webdesign : RAADHUIS /  Fotografie